Kaukasus: Azerbeidzjan

18 maart 2020 - District Vyselkovski, Rusland

De grensovergang met Azerbeidzjan verloopt heel gezellig, binnen een uur zijn de documenten in orde, zijn we koortsvrij bevonden en hebben ook voor 15 dagen een autoverzekering. De Azerische douanebeambten hebben pret met elkaar en met ons de toeristen in het brabbeltaaltje van handen en voeten. Boven de mondkapjes twinkelen hun mooie hazelnootkleurige ogen. Met z’n vieren tegelijk komen ze onze Basecamp binnen en bekijken uit belangstelling in de kastjes. Het kan hun goedkeuring wegdragen. We krijgen ieder een handvol pinda’s waar Ron helaas zijn kies op breekt. Een drone is verboden om in te voeren dus die hebben we niet 😉 en we worden gevraagd of we echt niets uit Armenië mee hebben omdat ze daarmee in staat van oorlog zijn. De Armeniërs hebben hun grond ingepikt zo laten zij overvloedig weten. Dit is ook de reden dat we vanuit Armenië terug moesten naar Georgië, de grensovergang Armenië-Azerbeidzjan zit potdicht.  

Dus na het verlaten van Armenië (zie vorige blog) zijn we Georgië binnengegaan en was het voor ons een hernieuwde kennismaking. De vorige keer waren we meer met ons hoofd bij de verhuur van ons huis en zijn vanuit Tbilisi voor 2 weken naar NL gevlogen.

In Tbilisi staan we weer midden in de stad en lopen in 3,5 dag bijna 50 kilometer en aangezien de stad op een heuvel gebouwd is worden onze kuiten aan het werk gezet. We lopen over de vlooienmarkt bij de dry bridge waar je antiek kunt scoren en waar diverse kunstenaars hun schilderijen tentoonstellen. We gaan naar het Narikala fort uit de 4de eeuw en bewonderen het uitzicht over de stad en bezoeken de joodse wijk met de synagoge. Het is prachtig weer, zo’n 19/20 graden dus terrasjesweer en ploffen we bij diverse neer. Ron eet eindelijk de beroemde Khachapuri, brood met ei en kaas en Georgische deegwaren- Khinkali’s.

Uitzicht over TbilisiKoning David IV regeerde van 1248-1293Menora 🕎 7-Armige kandelaarSynagogeKoning Ron👑Georgische dansBloemenmarkt🌸🌸

Moeder Georgië staat hoog boven de stad met in haar ene hand een kruik met wijn voor wie als vriend komt en in haar andere hand een zwaard voor wie als vijand komt. Moeder Georgië, ik vraag je zou je voor je grootouders willen zorgen?! Veel oudjes zitten te bedelen. Er was een oud vrouwtje die ineengedoken zat en waar ik naar toe liep om geld te geven, zij zat te huilen! Dus hierbij geef ik onze, op het vliegveld gekregen, wijn terug. Ga van dat geld zorgen dat deze oudjes thuis van een fijne oude dag kunnen genieten!

Moeder Georgië

Er zijn in de stad een aantal thermen, allen met privé vertrekken. Wij maken er twee keer gebruik van en vinden het pure verwennerij.

ThermenPrivé thermenThermen

Vanuit Tbilisi rijden we richting de wijnregio van Georgië. Onderweg vullen we onze gasflessen en laten bij een garage de olie verversen omdat de Basecamp 20.000 meer op de teller heeft staan. Heel fijn geholpen en voor een habbekrats.

Olie verversenGas vullenDF4953AD-AA3F-4AB9-97AB-D67DBA34FF79

We komen aan bij Signagi via een mooie weg door de Telavi regio, de wijnstreek. Aan de overkant ligt Dagestan, onze volgende bestemming. Hier blijven we twee nachten en bezoeken het dorpje waar nu buiten het seizoen niet heel veel te doen is.

6CE158CD-5E07-49ED-8FAE-93AC21522FDA

Op naar Azerbeidzjan en de makkelijke grensovergang waar dit verhaal mee begonnen is . We krijgen een Good luck mee van Georgië.

249AC19F-5731-4A03-A665-4A7BA97372DB

Over fluisterstil asfalt rijden we Azerbeidzjan binnen. Blij zeggen we tegen elkaar dat we hieraan kunnen zien dat het een rijk land is. Rijk door de olie die hier in de grond zit. Later blijkt dat we te vroeg gejuicht hebben, er zijn heel wat slechte wegen in Azerbeidzjan.

Zoals elke keer in een nieuw land gaan we in de eerste plaats op zoek naar een flappentapper en een sim kaart. Ron wordt meteen uitgenodigd voor de thee door de mannen waar hij zijn licht op gaat steken. Wanneer we voor de avond een plek vinden worden we welkom geheten en wederom uitgenodigd om thee te drinken. De Azeri’s zijn erg aardig, veel zwaaien naar ons. De atmosfeer is heel luchtig en veilig en we voelen ons zeer welkom.

Azerbeidzjan is het grootste en dichtbevolkte land in de Kauakasus. In 1991 herwon het zijn onafhankelijkheid. De meeste Azeri’s zijn sjiitische moslims net als hun buurland Iran. Toch kan je hier overal alcohol drinken en de vrouwen gaan modern gekleed. We zien praktisch geen vrouwen met een hoofddoek om. Af en toe staat er een moskee en het oproep tot gebed horen wij maar 2 keer in de tijd dat we in dit land doorbrengen. Overal hangen posters van de vader des vaderlands Hejdar Alijev. Deze oude communistische leider greep de macht na  het ineenstorten van de Sovjet-Unie. Zijn zoon Ilham is hem al enige jaren terug opgevolgd, maar oogt niet zo fotogeniek begrijpen we en gebruikt zijn vader’s foto’s.  

We kunnen de letters weer lezen denken we, tot we nog eens goed kijken. De e staat ondersteboven en er zijn letters bij die wij niet hebben op ons toetsenbord. De munteenheid is de Manaat.

Onderweg naar het stadje Sheki verliezen we onze grill. We horen een dof geluid en zien iemand wijzen, hierop zetten we de Basecamp aan de kant. Er is al een automobilist uitgestapt en raapt voor ons de resten op wat eens onze grill was, waarschijnlijk zelf overheen gereden. Na even puzzelen en met behulp van ti-rips en duck tape maken we er nog iets van. Er zit in Kazachastan een Iveco garage, laten we hopen dat zij dit onderdeel hebben.

Grill opgelapt

Sheki was ooit een belangrijke marktplaats lans de zijderoute en we bezoeken de mooie karavanserai en het zomerpaleis van Khan. Ron krijg ik niet mee naar binnen en mompelt iets over weer oude stenen bekijken en mist daardoor echt iets moois. Later komt de aap uit de mouw, hij heeft heimwee. Dat kan, soms hebben we dat en gelukkig niet allebei tegelijk. Met een kopje chai en een lekker stuk Seki Halvasi (zoete koek) knapt Ron weer helemaal op.

0F140EF4-6D08-4074-9FA3-B3DDCD466F27Caravanserai43BDD410-AFD8-4B2A-9DE8-A5F36571B67E

Shaki KhanpaleisKhan paleisKhan paleis Shebeke ramen van meerkleurig glas in hout

Langs de kant is weer van alles te koop, vrouwen staan de hele dag te bakken en we vinden het leuk om hen te supporten en dus is Ron de aangewezen persoon om alles te eten. Ook een pot verse honing gaat mee de Basecamp in.

WrapsVerkopen soort wrapsFruit plakkatenOnderweg stalletje met brood

Tanken is hier een feestje, we tanken 140 liter voor €43. Ook de 4 jerrycans onder de auto vullen we. Liever nog hadden we dat voor 2 cent per liter in Iran gedaan, maar van dit bedrag worden we ook blij.

In Gobustan  bezichtigen we de rotstekeningen die 6000 jaar oud zijn. Het museum is gesloten vanwege het Corona virus. Dit is voor het eerst dat we voor een dichte deur staan.

Rotstekeningen 6000 jaar oudB1E86CA3-6572-4E55-A33A-AEC939C87707Rotstekening

Een volbepakte fietser staat langs de kant van de weg en we stoppen om te vragen of alles goed is. Hij heet Chris en is een Duitser die met zijn hele hebben en houen op pad is vanuit zijn geboorteland. Zo knap om al die kilometers fietsend af te leggen, wij vinden het al zwaar met de auto… We geven wat fruit en koekjes mee en wensen hem succes.

DB9B1B36-3146-418C-B22D-39FA1C55C55D

De moddervulkanen zijn een bijzondere attractie. Ze zijn actief en de geluiden die zij maken zijn het best te vergelijken met een baby die zijn groentehapje niet lekker vindt en uitspuugt; blurp. Het is heerlijk weer en we nemen een middag vrij om in de zon te zitten en overnachten hier met de bijzondere geluiden op de achtergrond.

ModdervulkaanBij de moddervulkanenModdervulkaanOvernachten bij moddervulkanen

Dan komen we aan in de hoofdstad van dit land, Bakoe. Onderweg rijden we langs kilometers kustlijn met Ja-knikkers. Bakoe, wat een moderne stad en zo in schril contrast met de rest van het land. Schoon, geen zwerfafval, geen zwerfhonden! Prachtige opgeknapte panden uit de 19de eeuw en hypermoderne gebouwen. Er wordt ook heel veel georganiseerd in deze stad aan kunst&cultuur en sport. We gaan naar de finale van de wereldcup turnen waar Epke Sonderland in de finale zijn kunsten aan de rekstok zal tonen.

WinkelcentrumFlamenco tower19de eeuwse gebouwen19 de eeuwse gebouwen20200314_172928

Op de parkeerplaats die we opdraaien zien we eenzelfde Iveco staan, ze zijn bijna een tweeling. De eigenaar heet Boris en is een Zwitser. Het hebben van dezelfde wagen verbroedert en tezamen gaan we de stad in. Boris is hier al even omdat hij net de laatste persoon was uit Iran voordat de grens dicht ging vanwege het virus. Hierdoor moet hij 3 weken wachten om door te mogen naar Georgië.

TweelingMet Boris uit Zwitserland20200313_133647

In de stad bezoeken we in het oude centrum de Maagdentoren uit de 12de eeuw, zien de houten huizen uit de Ottomaanse periode, nemen een kijkje in een moskee en in een synagoog, gaan met het treintje naar boven en bewonderen de gevels van de imposante 19de eeuwse panden van de rijke oliemagnaten. De moderne Flame Towers komen ’s-avonds tot leven en branden volop. Blijft gek zo’n stad  die zo anders is dan alle andere steden in dit land. De stad is ook een beetje zielloos vinden wij.

Maagden torenMoskeeMoskeeSynagogeCaravanseraiCaravanserai

By nightBaku by nightBy nightBy nightFlame towers

Een bezoek aan dr Smiles waar de gebroken kies weer wordt opgelapt.

Ron happy NA de tandarts

Dan sluiten opeens musea, de wedstrijd van turnen wordt afgelast, restaurants gaan dicht en ook de grens met Georgië gaat op slot. Boris kan niet weg en gaat zijn Iveco stallen en met het vliegtuig naar huis. Wij kunnen nog naar Rusland omdat we een multi-entry visum hebben, dan kunnen we daarvandaan Kazachstan binnen. We vertrekken voordat we vast zitten in Azerbeidzjan.

De grensovergang naar Dagestan is de moeilijkste en meest tijdrovende van alle overgangen tot nu toe. Onze Basecamp wordt doorzocht, de hele garage moet leeg. Dan nog alle paperassen bij de diverse balies halen en invullen en niemand spreekt Engels en het is ook nog koud en guur! We komen tenslotte aan in het donker en stallen de Basecamp op de meest mistroostige plek tussen grote vrachtwagens en tonnen aan zwerfafval. Onderwijl hebben we begrepen dat ook Kazachstan zijn grenzen heeft gesloten en zijn dus ook Oezbekistan, Tadzjikistan, Kirgizië voor ons onbereikbaar. Wij doen de luiken dicht en schenken onszelf maar even een glas wijn in. Wat zijn de opties? Rijden we door naar Mongolië zo’n 5000 km en proberen daar binnen te komen? Op dit moment is die grens alvast tot eind maart dicht. Rijden we naar huis en zo ja welke grenzen zijn er nog open? Gaan we er nog steeds vanuit dat we Japan in kunnen en rijden we 10.000 km door Rusland naar Vladivostok om daar de oversteek te maken? En vaart deze boot tegen de tijd dat wij er zijn?

De Nederlandse kampeer club (NKC) roept iedereen op naar huis te komen. Makkelijker gezegd dan gedaan toch? Het is 2600 km naar Sint Petersburg om daarvoorbij bij Lapeenranta de grens over te gaan en naar Helsinki te rijden.  In te schepen naar Duitsland om vervolgens door te rijden naar huis. Daar doen wij zo’n 14 dagen over. En komen we niet ergens vast te zitten? Om nu de Basecamp hier te laten vinden wij vooralsnog geen optie, het is ons thuis en daarnaast is ons huis in april verhuurd.

Nederland in de ban van het virus, dat krijgen we natuurlijk allemaal mee. Ons nuchtere landje in rep en roer. Pas goed op jezelf en op elkaar en blijf gezond. Sterkte.

En wij…wij moeten omdenken en omsturen en houden elkaar extra stevig vast (het is hier ook Siberisch koud)! 

Terwijl ik dit opgeschreven heb, is de informatie al achterhaald en zijn er om ons heen grenzen dicht gegaan. Suggesties zijn welkom. 

In ons volgende blog zal het vast wel duidelijk zijn wat we doen, dus wordt vervolgd.

Instagram: flinkontour Email: flinkontour@gmail.com

Foto’s

11 Reacties

  1. Marjolein Bakker:
    18 maart 2020
    Wat een mooi verhaal weer en wat zielig dat oude huilende vrouwtje. Maar.....nu jullie terug of wachten, wat een toestand met Corona. De hele wereld staat op zijn kop en nergens is het meer corona-vrij.
    Sterkte en succes, liefs
  2. Rene:
    18 maart 2020
    Succes met de reis en groeten uit Bodrum waar het ook al lang niet meer zo rustig is. Mensen zijn bang en dat merk je aan alles. Terug of door...? Mmm... net alsof je in NL wel veilig bent. Ik maakte er maar wat van en ging gewoon maar verder!
  3. Hans van Proosdij:
    18 maart 2020
    ...ook dààr dus....ik vroeg mij al af, hoe strikt men in die contreien was/zou worden. Intussen heb ik met Google Maps eindelijk de landen opgezocht, waarvasn ik de naam vaak hoor, maar waarvan de ligging mij niet helde voor de geest stond. Al die --stan'nen zeiden mij niets. Nu wel wat meer. Succes met de opties. Hier is het niks, dus blijf maar...en bezie de doorreisopties.
  4. Tejo:
    18 maart 2020
    Wat een schitterend verhaal en prachtige foto’s van onbekende plaatsen. Bedankt voor deze update. En dan: wat te doen in dit Corona tijdperk. Grenzen zijn dicht. Adviezen zijn : terug naar huis. Hoe lang duurt het? Men weet het niet. We durven geen suggesties te geven.....alleen kunnen we zeggen wat wij zouden doen in deze situatie: we zouden proberen naar huis te komen, eventueel met achterlating van basecamp op een vertrouwd adresje......
    Wensen jullie veel wijsheid toe.
  5. Jappie de belg op zijn kleine rode motor:
    18 maart 2020
    vervelende situatie. Ik moest vandaag aan jullie denken. Niet simpel om nu op pad te zijn. het lijkt erop dat ik juist terug op tijd thuis ben. Misschien was het zo voorbestemd dat wij in Estland moesten vertrekken. Ik ging normaal ook 15 april terug, maar beslist maar even hier in België te blijven en proberen de spaarpot in tussentijd te sterken.

    Ik ben er zeker van dat jullie wel weer een manier vinden en alles op zijn pootjes terecht komt. Kans is klein, maar moest ik iets kunnen doen. Laat het zeker weten!
  6. Ron en Eveline:
    21 maart 2020
    Dank je wel Jappie.
    Is inderdaad een moeilijke periode met veel twijfels en onrust. Wij zitten nu vast in Rusland omdat alle grenzen om ons heen gesloten zijn. Dus met pijn in ons hart besloten om onze reis af te breken en terug naar Nederland te gaan
  7. Janneke 't ❤️:
    19 maart 2020
    Het was via jullie reisverslag even heerlijk wegdromen van onze onrustige Corona wereld, die op zijn kop staat. Vanmiddag toch maar een lange wandeling gemaakt via Ockenburgh, Vakantiepark Kijkduin en het verlaten strand. Heerlijk het bezorgde hoofd leeggemaakt.
    Ik blijf genieten van jullie reisverhalen en foto's.
    Zorg goed voor elkaar. Veel liefs.
  8. Anne:
    19 maart 2020
    Heb korthals gebeld hij belt even met BZ welke ambassade jullie moeten hebben en hoe of wat
  9. Anne:
    19 maart 2020
    0031247247247 bellen voor eventuele vragen. Is de consulaire afdeling van BZ. Zij kunnen indien nodig contact opnemen met Moskou.
    Als je meer hulp nodig hebt laat me weten dan kijkt Korthals wat hij kan doen. X
  10. Hanneke:
    20 maart 2020
    Prachtig verhaal, mooie foto’s en goed om van jullie te horen. Pas goed op elkaar en blijf gezond! Dikke kuzzzzzz
  11. Walter:
    20 maart 2020
    Schitterende verhalen en mooie foto's.Inderdaad Nederland en Europa in de ban van corona. Economie gaat op zijn gat en allemaal steun van de overheid. Ik hoop voor jullie dat de grenzen opengaan en lekker door kunnen.
    In Japan weinig corona en nog steeds hoop op de Olympische Spelen.
    Bon voyage!